In mijn stillevens komen de warmte van mijn oma’s en de schoonheid van mijn moeder samen.
Zorg en verbondenheid houd ik vast, de controle laat ik los.
Mijn tafel, mijn verhaal.
In my still lifes, the warmth of my grandmothers and the beauty my mother created come together.
Care and connection I keep, control I let go.
My table, my story.
Bij mijn oma’s hoorde koken bij het leven zelf. Ik keek naar hun handen in het deeg, naar de pannen op het vuur en naar de tafels waaraan altijd plaats was voor nog iemand.
Mijn moeder was anders: zij dekte een tafel om stil van te worden. Tafelkleden zonder één plooi, glazen in een kaarsrechte rij, alles op zijn plek. Het was haar podium, prachtig en een tikje onaanraakbaar. Ik groeide op in Italië, waar eten nooit alleen eten was.
Later studeerde ik politicologie en werkte ik in de humanitaire hulp in Irak, India en Afghanistan. Mijn camera ging altijd mee. Ik fotografeerde het dagelijks leven en nam voorwerpen, verhalen en herinneringen mee naar huis.
De liefde bracht me naar Nederland, waar ik een gezin opbouwde en fotografie mijn werk werd. Maar de Italiaanse manier van samenkomen rond eten bleef ik missen.
In 2021 overleden mijn moeder en mijn oma kort na elkaar aan covid. Ik bleef koken en fotograferen om hen dichtbij te voelen. Zo ontstonden mijn eerste stillevens.
Als ik een stilleven maak, begin ik met koken. Daarna zoek ik voorwerpen bij elkaar die met me door het leven zijn gegaan: een vaas uit India, zilver bestek van mijn oma, Hollandse bloemen. Ik zet de tafel bij het raam en werk met daglicht. Sommige voorwerpen komen uit het donker tevoorschijn, andere blijven deels in de schaduw.
In mijn werk komen verschillende delen van mijn familiegeschiedenis samen. Van mijn oma’s draag ik het koken, de eenvoud, de warmte en het samenzijn mee. Van mijn moeder leerde ik hoe belangrijk presentatie, schoonheid en overvloed kunnen zijn, maar ook hoe verstikkend orde en perfectie kunnen worden.
Op mijn eigen tafel komen die invloeden opnieuw bij elkaar, maar niet meer volgens de oude regels. Ik gebruik zilver, kristal en rijk gedekte tafels, maar laat ook kruimels liggen, een glas omvallen of het linnen kreuken. Ik behoud de zorg en schoonheid, maar laat de controle los.
Zo maak ik niet de tafels van mijn moeder of mijn oma’s opnieuw. Ik maak mijn eigen tafel, waarin hun verhalen, mijn reizen, mijn leven in Nederland en mijn eigen keuzes samenkomen.
At my grandmothers’ house, cooking was part of life itself. I watched their hands in the dough, the pots on the stove, and the tables where there was always room for one more.
My mother was different: she set a table that made you fall silent. Tablecloths without a single crease, glasses in a perfectly straight line, everything in its place. It was her stage, beautiful and a little untouchable. I grew up in Italy, where food was never just food.
Later I studied political science and worked in humanitarian aid in Iraq, India and Afghanistan. My camera always came with me. I photographed everyday life and brought objects, stories and memories home.
Love brought me to the Netherlands, where I raised a family and photography became my work. But I kept missing the Italian way of gathering around food.
In 2021, my mother and my grandmother died of covid, one shortly after the other. I kept cooking and photographing to feel them close. That is how my first still lifes were born.
Every still life begins with cooking. Then I gather objects that have travelled through life with me: a vase from India, my grandmother’s silver cutlery, Dutch flowers. I set the table by the window and work with daylight. Some objects step out of the dark, others stay partly in shadow.
In my work, different parts of my family history come together. From my grandmothers I carry cooking, simplicity, warmth and togetherness. From my mother I learned how important presentation, beauty and abundance can be, but also how suffocating order and perfection can become.
On my own table these influences meet again, but no longer by the old rules. I use silver, crystal and richly set tables, yet I let the crumbs stay, a glass tip over, the linen crease. I keep the care and the beauty, but I let go of control.
So I am not recreating the tables of my mother or my grandmothers. I am setting my own table, where their stories, my travels, my life in the Netherlands and my own choices come together.
Benieuwd naar de verhalen achter mijn stillevens? Om de twee weken schrijf ik over de recepten, de herinneringen en de tafels die ik blijf dekken. Er is altijd plaats voor nog iemand.
→ Lees La Madre Badessa
→ Lees La Madre Badessa
Curious about the stories behind my still lifes? Every two weeks I write about the recipes, the memories and the tables I keep setting. There is always room for one more.
→ Read La Madre Badessa